coś o dolegliwościach przewodu pokarmowego

Jedną z dysfunkcji przewodu pokarmowego jest refluks przełyku, polegający na zarzucaniu kwaśnego soku żołądkowego z żołądka do przełyku. Przykrą tego konsekwencją jest uczucie pieczenia i palenie w przełyku, tzw zgaga.

To nieprzyjemne uczucie występuje zazwyczaj po przejedzeniu, spożywaniu potraw zbyt tłustych, a także zbyt ostro przyprawionych. Potencjalnie jesteśmy narażeni na nią wszyscy. Grupę podwyższonego ryzyka stanowią jednak osoby otyłe, kobiety w ciąży oraz ludzie palący papierosy. Często dotyka osoby w przedziale wiekowym od 50-70 lat i w okresie aktywności zawodowej. Badania wykazują, że ze codziennie ze zgagą boryka się około 7% społeczeństwa, natomiast około 30 % ma ten problem przynajmniej raz w miesiącu.

Prawidłowe odżywianie wspierane środkami neutralizującymi nadmiar kwasów w żołądku, może w istotny sposób zmniejszyć dyskomfort. Osoby narażone na tę przykrą dolegliwość powinny wystrzegać się przede wszystkim słodyczy, zwłaszcza czekolady i domowych wypieków, a także kwaśnych posiłków i alkoholu. Bardziej jednak istotne jest nie tyle co, ale ile i w jaki sposób spożywamy dany posiłek.
Zgadze sprzyjają obfite posiłki, za sprawą których ściany żołądka szybko się rozciągają i wydziela odpowiedzialny za jej pojawienie kwas solny, wchodzący w skład soków trawiennych. Podobny efekt przynosi szybkie spożywanie i picie napojów gazowanych, wówczas do żołądka dostaje się nadmierna ilość powietrza, która go rozdyma, a kwas solny z treścią pokarmową łatwiej przedostaje się do przełyku. Podobne przyczyny mogą być powodem pojawienia się także dokuczliwych wzdęć, które związane są z obecnością gazów w przewodzie pokarmowym.
Bywają również bardzo uciążliwe i często towarzyszy im uczucie pełności w obrębie jelit i krępujące, często niekontrolowane odbijanie oraz gazy o nieprzyjemnym zapachu. Niewielkie wzdęcia zwłaszcza po zjedzeniu określonych pokarmów takich jak fasola, kapusta, kalafior występują sporadycznie u każdego. Jednak częste i nasilające się mogą być przyczyną wielu dotkliwych kolek oraz prowadzić do stałego uczucia napięcia w jamie brzusznej. Stąd już tylko krok do poważnych dolegliwości jelitowych.
Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/48146/ziolowe-herbatki-z-kopru-i-lukrecji-na-wzdecia">www.Artelis.pl</a>

Borowina - czarne złoto

Borowinę można śmiało określić jako jeden z najcenniejszych darów Matki Natury. Wspomaga się nią leczenie wielu schorzeń, między innymi mięśni, stawów czy kości. Pomaga również przy stanach zapalnych, a nawet przy chorobach kobiecych. Co więcej, po kąpieli lub okładzie borowinowych skóra staje się niezwykle gładka.

Borowina pochodzi ze złóż, które zaczęły się formować po ustąpieniu lodowca około 10 tysięcy lat p.n.e. Powstała ona z obumarłej bagiennej roślinności, która występowała w środkowo-wschodniej Europie. Określa się ją czarnym złotem Polski, ponieważ jest ona nieskazitelnie czysta, a jej jakość jest zawsze niezwykle wysoka. Borowiny użyto po raz pierwszy w celach leczniczych w Krynicy Górskiej w 1858 roku; obecnie zabiegi z jej wykorzystaniem robi się w wielu różnych ośrodkach uzdrowiskowych. Chociaż są one na tyle nieskomplikowane, że nic nie stoi na przeszkodzie, by wykonywać je w zaciszu domowym.

Sekret borowiny tkwi w jej organicznych składnikach, pośród których wymienić można między innymi: białka, żywice, węglowodany, garbniki, kwasy humusowe i fulwonowe czy makro- i mikroelementy. Ten torfowy muł zawiera też związki o działaniu estrogennym, które stymulują czynności jajników i oddziałują na korę nadnerczy, co jest szczególnie istotne w przypadku chorób kobiecych. Co więcej, borowina zawiera również bardzo dużo substancji nieorganicznych – są to między innymi sole żelazowe, glinkowe i wapienne, a także krzemionka. Dzięki solom i kwasom organicznym borowina ma właściwości przeciwzapalne, ściągające, bakteriobójcze i bakteriostatyczne, dlatego zabiegi z jej użyciem przyczyniają się do regeneracji uszkodzonych tkanek i naskórka oraz do zwiększenia ukrwienia skóry.

Schorzenia, na które pomaga borowina:

- przewlekłe zapalenie jelit,
- choroba wrzodową żołądka,
- stany kurczowe jelita grubego,
- stany zapalne pochwy, przydatków i nadżerek,
- niedoczynność hormonalna jajników,
- rwa kulszowa,
- porażenia i niedowłady,
- zespół bólowy szyjny, barkowy i lędźwiowy,
- oraz wiele innych.

Najpowszechniejsze, szczególnie w ośrodkach uzdrowiskowych, są borowinowe kąpiele, do których przeprowadzenia niezbędne jest około 150 kg borowiny. Miesza się ją z wodą, by otrzymać gęstą substancję o temperaturze nie wyższej niż 45°C. Ze względu na to, że borowina jest złym przewodnikiem i swoje ciepło oddaje bardzo wolno, osobom biorącym tę specyficzną kąpiel nie grozi poparzenie. Borowina absorbuje wszystkie te zbędne produkty przemiany materii, które ciało wydala pod wpływem ciepła. Ciepło z kolei przyspiesza wchłanianie aktywnych składników torfu i pobudza krążenie.

Wcześniej zostało wspomniane, że kąpiel borowinową można sobie zorganizować w domu. Potrzebna do tego jest specjalna, rozpuszczalna w wodzie kostka torfowa. Do użytku domowego częściej się jednak stosuje dostępne w aptekach pasty borowinowe do miejscowych okładów. Cienkie płaty torfu umieszczone w folii nagrzewa się w wodzie, by następnie rozciąć folię, przyłożyć do chorego miejsca i okryć folią, ręcznikiem i kocem. Tego rodzaju kompres należy trzymać przez około pół godziny. Żeby zabieg był skuteczny, należy go powtarzać przez dziesięć dni.
http://media.artelis.pl/articles/26327/48330/m.jpg